Jak przejąć kontrolę nad własnymi emocjami

2
780

Stres jest cichym zabójcą naszych organizmów, gdyż powoli wpędza nas w chorobę. Według medycyny chińskiej fizyczna i psychiczna strefa człowieka stanowią jedność. Emocje, które przeżywamy, mają ogromny wpływ na funkcjonowanie naszych organów wewnętrznych. Silne doznania niszczą nas od środka i osłabiają nasz organizm. Podobno gniew niszczy wątrobę, zmartwienia i nieporozumienia z innymi ludźmi — śledzionę, smutek źle wpływa na płuca, a strach na nerki. Dodatkowo silne bodźce emocjonalne osłabiają nasze serce.
To stres właśnie przyczynia się do powstawania takich chorób i dolegliwości, jak: opryszczka, afty, zapalenia i wykwity skórne, przeziębienia, grypa, wysokie ciśnienie, problemy z układem krążenia, zawały serca, wylewy, problemy układu trawienia, wrzody, nowotwory, w tym również złośliwe, łysienie, depresje… Lista jest bardzo długa.
Jak więc, pomimo przeżywania nieodłącznych w naszych czasach stresów, możemy być zdrowi?

Jak przejąć kontrolę nad własnymi emocjami

Podzielimy się z Wami piękną, niesamowitą historią, zatytułowaną „Chwila refleksji”. Niestety, nie wiemy, kto jest jej autorem. Wiemy natomiast, że warto pomyśleć nad nią chwilę. Życzę przyjemnych refleksji.
Wczujcie się mocno w tę historię. I wtedy zadecydujcie, jak zaczniecie swój dzisiejszy dzień.

(Foto: Joe Shlabotnik)

Michał był zawsze w dobrym humorze i zawsze miał coś pozytywnego do powiedzenia. W pracy był naturalnym motywatorem. Jeśli jakiś pracownik miał zły dzień, Michał zawsze radził mu, jak znaleźć pozytywną stronę tej sytuacji. Obserwowałem jego zachowanie z dużym zaciekawieniem.

Pewnego dnia podszedłem więc do Michała i spytałem go: „Nie rozumiem cię. Nie można być tak pozytywną osobą przez cały czas. Jak ty to robisz?”.

Michał odpowiedział: „Każdego ranka, gdy się budzę, mówię sobie – ‚Michał, masz dzisiaj dwie możliwości – możesz mieć dobry humor albo możesz mieć zły humor’. I wtedy wybieram dobry humor. Za każdym razem, gdy wydarza się coś niedobrego, mogę wybrać albo bycie ofiarą, albo wyciągnąć z tego jakąś lekcję dla siebie. I wybieram wyciągnięcie lekcji. Za każdym razem, gdy przychodzi ktoś do mnie ponarzekać, mogę wybrać zgodzenie się z nim albo pokazanie mu pozytywnej strony życia. I wtedy wybieram pokazanie mu tej pozytywnej strony.”
„Zaraz, to nie jest takie proste!” – zaprotestowałem.
„Ależ tak, to właśnie takie jest” – odpowiedział Michał.
„Życie polega na wyborach. Każda sytuacja jest wyborem. Ty sam wybierasz, jak zareagujesz na daną sytuację. Ty wybierasz, jaki wpływ mają ludzie na twoje samopoczucie. To ty wybierasz bycie w dobrym albo złym humorze. Mówiąc krótko – to twój wybór, jak wygląda twoje życie”.

Zapamiętałem, co powiedział mi wtedy Michał. Krótko potem opuściłem firmę, w której wtedy pracowałem i otworzyłem swoją własną. Straciliśmy kontakt ze sobą, ale często przypominałem sobie Michała, gdy dokonywałem wyborów w moim życiu, zamiast tylko reagować na zmiany sytuacji.

Kilka lat później dowiedziałem się, że Michał miał poważny wypadek. Spadł z rusztowania z wysokości prawie 20 metrów. Po 18-godzinnej operacji i wielu tygodniach rehabilitacji Michał został zwolniony ze szpitala z wszczepionymi w plecy metalowymi prętami. Spotkałem się z nim około 6 miesięcy po wypadku. Zapytałem go wtedy, o czym myślał w chwili wypadku.

„Pierwsze, co mi przyszło do głowy, to moja córka, która niedługo miała się urodzić” – odpowiedział Michał. „Później, gdy już leżałem na ziemi, pomyślałem sobie, że mam dwie możliwości: mogę wybrać – żyć albo umrzeć. Wybrałem życie”. „Nie byłeś przerażony? Nie straciłeś przytomności?” – spytałem.
Michał kontynuował: „Moi znajomi byli wspaniali. Mówili mi, że wszystko będzie dobrze. Aż do momentu, kiedy zawieźli mnie do szpitala i zobaczyłem twarze lekarzy i pielęgniarek – wtedy naprawdę się przeraziłem. W ich oczach wyczytałem – ‚ten facet już nie żyje’. Wiedziałem, że muszę coś zrobić”. „I co zrobiłeś?” – spytałem.
„Była tam taka duża, tęga pielęgniarka wykrzykująca różne pytania do mnie” – opowiadał dalej Michał. „Spytała, czy jestem na coś uczulony. ‚Tak’ – odpowiedziałem. Lekarze i pielęgniarki przestali pracować, czekając na moją odpowiedź. Wziąłem głęboki oddech i
krzyknąłem: ‚Jestem uczulony na grawitację’. Oni zaśmiali się, a ja powiedziałem – ‚Wybieram życie. Operujcie mnie jak żywego, a nie jak martwego’ ”.

Michał przeżył dzięki umiejętnościom lekarzy, ale również dzięki swojej niesamowitej postawie. Możemy nauczyć się od niego, że codziennie możemy żyć pełnym życiem. To nasz wybór. Postawa jest wszystkim.

W powyższym artykule zostały wykorzystane fragmenty książki „Pogromca stresów, czyli jak przejąć kontrolę nad własnymi emocjami”, która ukazała się nakładem naszych przyjaciół z Wydawnictwa Sensus.